Viagem a Brasil!

Boa tarde!

Terwijl de regen hier weer even met bakken uit de hemel valt -jawel hoor, we doen hier de laatste dagen af en toe ook een 'Belgikske' als dat de eeuwigdurende smart in België kan verzachten- en de muggen mijn benen en voeten de gezelligste plek van heel Brazilië vinden, schrijf ik jullie waarschijnlijk een van de laatste keren -dorie toch- en dit keer vanuit het paradijs (de regenbui even niet te na genomen): Barra Grande, een kustdorpje in het oosten van Brazilië dat doet dromen vanaf het moment dat je het vanuit de speedboat op zee ziet liggen... Kamer op 15 meter van het strand, Atlantisch regenwoud rond ons, enkel zandwegen hier, een bar en restaurant op het strand, whaaaaaaaaaa! Annie in haar nopjes hier.

We zijn hier vanmiddag aangekomen nadat we de nachtbus namen vanuit Lençois. En slapen dat ik gedaan heb na onze driedaagse trek in de Chapada Diamantina! (Bij Raf werkt dat averechts: die zit nog zo vol adrenaline dat hij geen oog dicht doet met een wat minder euforische stemming rond 'de noenen'...) Dinsdagavond besloten we gedurende drie dagen de Valle do Pati te gaan verkennen samen met Londenaar, David, Turk, Jengis en ... POEMA. Die laatste was net geen beest, maar onze gids: een uit de kluiten gewassen donker exemplaar dat 11 jaar sergeant geweest was in het Braziliaanse leger en tijdens zijn dienst de grens tussen Colombia en Brazilië had bewaakt. Mja... graatmager, rasta's, keilange benen (en dus grote passen nemend tijdens het wandelen), een rugzak op zijn rug van 33 (!) kilo, die evengoed zijn tweede huis had kunnen zijn (touwen, kookpotten, verband, medicijnen, klimmateriaal, ... je noemt het maar!) en van die grote donkere ietwat woeste ogen die al meteen duidelijk maakten dat er niet met hem te sollen viel. Het eten dat mee moest voor drie dagen moesten we onder ons gevieren in onze rugzakken verdelen en woensdagochtend bracht een jeep ons de Chapada in.

Dag 1 (woensdag) stapten we 16 km, vrij gemakkelijk, hoewel de regen wat roet in het eten kwam gooien: stappen in de modder met een rugzak en onder die dwaze kap van je regenjas de Chapada inkijken (en dan dat rekje dat zich een spoor wurmt in je voorhoofd, grrr...)... Maar wat was de Chapada mooooooooooi!!! Zelfs in de regen!

Tegen een uur of 4 bereikten we onze slaapplek: een overhangende rots! De mannen gingen heerlijk oerman-achtig op zoek naar droge (!) takken voor een vuurtje om ons warm te houden, terwijl Poema weeral een keilekkere warme maaltijd voor ons bereidde (Rijst met scampi's, kip, groentes, salade, patatjes, ..). Die man kon koken in de wijde natuur, ongelooflijk! Hij legde ons ook uit dat plassen overal en altijd kon in de Chapada, maar dat je voor die andere boodschap zijn machete moest meenemen, er een putteke (of put, al naargelang natuurlijk) mee moest graven en het putteke nadien weer netjes terug toe moest doen. Natuurlijk had Raf het mes nogal snel vast, hij vond het fantastisch! Ik had het beter ook zo gedaan zou achteraf blijken...

Om halfacht lagen we onder onze slaapzak, terwijl het 2 meter verder pijpenstelen regende. Ik heb weinig geslapen, want natuurlijk kon mijn slaapzak weer niet toe en speelde de kou me parten, maar mijn mannelijke reisgezellen snurkten om ter hardst! Ik denk dat het voor Raf een van de betere nachten was op reis: "Eindelijk fris aan mijn voeten!". Ik werd 's ochtends wakker met ogen die toe plakten van het vocht, maar nadat de mist was opgetrokken en Poema's ontbijt ons weeral verbaasde, vatten we de 10 km van dag twee aan, makkie. De wildeman troonde ons eerst mee naar de Cachoeirão, een grote waterval die mijn mond deed openvallen en of mijn ogen nu nog toe plakten of niet, 't was magisch!

In de late namiddag iets minder chance: Raf verzwikte zijn voet en mankte dan met een stok maar wat verder naar onze tweede en toch ook wel bijzondere slaapplaats: een boerderij in een vallei waarvan de boer niet meer boerde, maar enkel de wandelaars uit de bergen te slapen legde. Hilarische plek, temeer omdat het leek alsof we in een sekte van Brazili-hippies terecht waren gekomen: rasta's overal, zwierig rondhuppelende jongens en meisjes in van die India-kleren die jengelende gitaarsolo's bezongen van letterlijk 's ochtends tot 's avonds, idem voor de marihuana die er werd gerookt, jongens toch! Poema kwam duidelijk thuis, wij lieten ons de aangeboden hippie-thee welgevallen (herbal tea, veel herbs, denk ik) en na wederom een lekker Poemamaal kroop ik op tijd mijn bedje in, want de maag deed niet wat ze moest doen met wat nachtelijke escapades naar het boerentoilet (zo'n kotje 50 meter verder, waar het licht het niet meer deed na achten) tot gevolg. Opnieuw weinig geslapen dus en een aandoenlijk bezorgde Raf van zijn slaap gehouden, maar toch beiden paraat de dag nadien voor onze laatste trek van 22 km. Poema tapete Rafs voet in alsof zijn eigen leven ervan afhing en ik hield me bij het ontbijt wijselijk bij wat herbal tea, zo zie je maar!

Tocht begon met een verschrikkelijk steile (en ook wel gevaarlijke) klim langs rotsen en ik dacht echt dat de longen uit mijn lijf zouden springen (en dat mijn rommelende maag ondersteboven zou draaien). Raf hopte met verband en stok en rugzak naarboven als een berggeit en gebruikte de overige energie om mij aan te moedigen. De beloning op de top was opnieuw eentje om u tegen te zeggen en vertrokken waren we voor een stap van 6 uur. De regen en de modder hingen ons opnieuw wat de keel uit, bottines en broek zaten (en zitten nog steeds) onder de viezigheid, alles stonk (en stinkt nog altijd) verschrikkelijk, alles was nat (en is nu aan het drogen op ons strandbalkon - hihi), de knieën waren niet meer 100% tijdens afdaling van gladde rotsen (dan krijg ik het echt aan mijn tikker), maar ik ben verliefd op de Chapada Diamantina, 'zoe' gelukkig daar en fijn om dat met je lief te kunnen delen!

En net toen ik dacht dat ik veilig en wel terug in de jeep zat op weg naar ons hostal voor nog een warme (!) douche alvorens op de nachtbus te springen richting Barra Grande, bleek dat de regen de zandwegen op de weg terug nogal glad hadden gemaakt (weer die modder!) en de jeep raakte de hellingen niet meer op... 'Grmbl' tot in het oneindige, want de chauffeur (een van Poema's vriendjes die dit keer niet naar de marihuana, maar naar de alcohol stonk) racete tot vijf keer toe de hellingen op, maar we gleden telkens terug naar beneden en ik zag me al de wildernis induikelen voor de eeuwigheid. Raf deed moeite om me wat gerust te stellen, maar ik zag in zijn ogen dat hij het heerlijk jongensachtig fantastisch vond dat laatste avontuur. Tsss...

Eind goed, al goed, warme douche in hostal, ik was echt wat ontgrond en mijn voeten verrimpeld van de vochtigheid (en ik had niet te lang in een warm bad gezeten!), maar echt content.

En vanaf vandaag dus nog tot dinsdag genieten hier, dan vliegen we terug naar Rio om daar woensdag richting België vertrekken.

Tot gauw, allemaal, ik begin jullie vrolijke koppies ook hier te missen hoor...

Een dikke kus van ons!

PS: meer foto's in de fotogalerij rechts!

Goeiemorgen!

Zondagochtend in Salvador en in het internetcafé hier galmt de Formule 1 door je oren, Brasileiros nogal hevige fans.

Alweeral onze laatste dag hier -morgen vertrek met de bus naar Lençois om te gaan trekken in de Chapada Diamantina- en hoewel Raf niet helemaal in de wolken is over Salvador, ben ik het wel. Bij aankomst merk je direct dat naar deze voormalige (en eerste) hoofdstad van Brazilië het grootste aantal slaven is verscheept, want het ziet hier letterlijk behoorlijk zwart van de mensen. Bijgevolg heerst hier een gezellig laidback sfeertje; alles op 't gemak en dat kan ik nogal hebben!

Praça Souzé de Thomas

Zee vanuit Cidade Alta

Raf voor Bischoppelijk paleis, niet te verwarren met Igreja!!

Straatbeeld Salvador

De stad heeft een historisch centrum (Pelourinho) met een om het zachtjes uit te drukken rijkelijk aanbod aan kerken, dat vooral toeristen aantrekt en bijgevolg op hen gericht is: de ene shop naast de andere waar je vanalles kan kopen dat ook maar enige link met Afrika heeft: van eigenmaak sandalen en juwelen (ik zou hier duizend paar oorbellen kunnen kopen) allerhande tot Afrikaanse muziekinstrumenten en rastahaar. (Dat laatste heb ik even wel overwogen...)

Nog een Igreja ( wat mankeert er aan deze kerk?)

Igreja op de Terreiro de Jesus ( wat mankeert er aan de Igreja?)

Igreja zoveel

Aan het gevallen kruis, herdenkingsteken voor de allereerste ... inderdaad, Igreja!

Hoewel de vriendelijkheid en de bonte kleuren van de mensen en de huizen veel goed maakt, kan je niet rond de armoede kijken, wat in Rio veel minder zichtbaar was: straatventers met hopen, straatkinderen, veel volk dat 's nachts op straat slaapt, overvloedige aanwezigheid van de politie en 's nachts weinig tot geen volk op straat. Weinig mensen die ook echt in deze côté wonen en ietsjes rond dit centrum zie je hoe armtierig de mensen dan wel wonen, 't lijken wel favela's.

Beneden ligt de baai (prachtige uitzichten vanuit de bovenstad) met ietsjes verder de stranden en dat is het Brazilië zoals je het je voorstelt vanuit de 'boekskes': witte stranden, palmbomen, jong en oud van alle slag en stoot, muziek en dans overal, venters die op het strand caipirinha, scampi's op een stokske (heerlijk!), kokosnoten en minuscule bikini's verkopen, bier drinkende Brazilianen die met de nodige decibels er deugd van hebben, mensen die regelmatig water over je voeten komen gieten met een gieter in geval je te lui zou zijn om zelf in het water te gaan om daar de nodige verfrissing te zoeken, ...

Caipirinha verkoop op het strand

Met mijn sombrero (parasol) in mijn gehuurde cadeira (stoel) en mijn nep Ray Ban bril.

Praia Porto da Barra

Forte São Diogo

Oh ja, aangezien we hier quasi in Afrika zitten, staat op de omvang van de gemiddelde vrouw helemaal geen maat meer: hoe ronder je derrière, hoe aantrekkelijker je bent (en om een idee te geven: ik kom zelfs in de verste verte niet in aanmerking!!!)! Raf en ik meermaals met open mond...

Typisch Salvador poepetje

Verder hebben we hier ook dikke vriendinnen gemaakt: Marly en Sandra, twee Braziliaanse madammen van 54 en 42 uit het zuiden die zichzelf een week congé in Salvador cadeau hebben gedaan. Raf kan sinds onze ontmoeting met hen (in hostal) helemaal Portugees klappen en ik begin mijn eerste zinnen wat twijfelachtig, maar met enige trots te produceren, yeah! Het is een hilarisch tweetal dat losgelaten wordt in de wijde wereld van Brazilië en het is soms aandoenlijk. Vrijdagavond hebben ze ons mee op sleeptouw genomen naar de Bambara, een sambaclub, waar jong en oud eerst wat twijfelachtig aan tafeltjes verteerde (eten en drinken is de Braziliaan niet vreemd) om er daarna volledig in te vliegen op de dansvloer. Raf en ik deden een verwoede sambapoging -zie foto-, maar lieten ons vooral gaan (samen met een luidkelende Afro-Braziliaan achter ons - fantastisch!) met onze uit de bol gaande vriendinnen op de carnavalsmuziek! Dorie toch, denk ik dan, dat kennen we in den Belgique niet hé... Nadien was ik helemaal in hogere sferen toen ik door 'nen echte' ten dans werd geïnviteerd. Jaaaaaaa, die mannen hebben ritme en kunnen leiden, ik vloog gelijk een prinseske over de dansvloer. (Lennie, zoals wanneer je ten dans wordt gevraagd op de Antilliaanse feesten, jeweetwel!) Uiterst in mijn nopjes gaan slapen...

Avondje uit in Bambarra

Samba (poging tot)

Gister na een veel te korte nacht (maar een mens wil hier zoveel doen!) met onze madammen (jaja, echt onze maatjes, vooral Raf is bijzonder charmant) richting Praia do Forte gebust (van openbaar vervoer hebben ze minder kaas gegeten dan van dansen en samba, dus vertrouwden ze op ons), waar we het project TAMAR bezochten, een project dat zich bezighoudt met de bescherming van zeeschildpadden. Buiten een zeeschildpad (ik dacht er daar hopen te zien, maar natuurlijk beschermt men die beesten in zee en niet in een poel in een reservaat, An toch!) bood het soort van mini-zoo ook nog haaien, sidderroggen (grote vissen joh, die normaal gezien gevaarlijk zijn omdat ze je electrocuteren als je ze aanraakt, maar voor de gelegenheid waren het dit keer nogal menslievende ;-), krabben, ...

zeeschildpad

De schildpadden eieren komen uit, maar wat een lelijke schildpadjes!

Praia do Forte

Annie streelt een Sting-Ray, eat that Steve Irwin

Zo poseren Zuid-Amerikanen!

In de namiddag het oudste Portugese gebouw van Brazilië bezocht met een toch wel wat bijzonder voertuig ernaartoe (tuqui tuqui) en dan maar meteen een foto(shoot) gemaakt voor op de hoes van de cd te plaatsen die ik wellicht ooit nog uitbreng! (Moemoe zei altijd dat een mens best in zijn 'voorwerk' is. Oh ja, ook hilarisch: het Porugese woord voor grootvader is hier 'vovo', fantastisch toch!)

in de Tuqui-Tuqui die weldra stil zou vallen

Op de ruines van het oudste paleis van Portugal

De Cd-hoes is klaar, nu nog leren zingen!

Cruisin with my babes :-D

Hoewel Marly en Sandra niet kunnen zwemmen, kwamen ze in de late namiddag op het sprankelende idee om te gaan duiken. Zelfs toen Raf voorzichtig aanhaalde dat je daar wel degelijk een brevet voor nodig hebt, was Marly niet te stuiten: ze ging duikuitrusting vragen aan de receptie en kwam enigszins teleurgesteld terug toen bleek dat die niet verhuurd werd... We sloten de dag af met een terrasje op het strand (eerder koude winterdag, veel wind en wolken): Raf en zijn harem dronken een frisse pint en ik liet me rara... een caipirinha welgevallen. Doodmoe alle vier in slaap gevallen op de bus naar huis en nadien nog lekker vis gaan eten in de Pelourinho.

Bolinhos de Peixe bestellen, lekker!

Alan verkoopt koekjes, het geld natellen lukt wel niet zo goed

Zo meteen plannen we nog een bezoek aan Bom Fim, bekend om zijn Afro-Braziaans sfeertje (kerk incluis: Afrikanen brachten uiteraard ook hun eigen godsdiensten mee) en een 'praiaatje' zoals ik het hier noem, Raf moet dan al lachen, een 'strandje' dus. (Nog altijd veel wind vandaag, maar stralende hemel.)

Morgenochtend om 7 uur dus vertrek naar het natuurpark Chapada Diamantina voor een aantal dagen een 'goei stapke' (om hier en daar al een extra vetje kwijt te raken, ahum).

Tot van de week!

Kus van Raf en mij
x

Olá!

Sinds gisterenavond zijn we terug in Campo Grande na drie dagen vol natuur en beesten. De vele muggenbeten dragen we nog enkele dagen mee als zeer levendige herinnering hieraan.

We vertrokken richting Pantanal in een zeer luxueuze bus: ruime zetels, airco en films. De films richtten zich wel zeer hard op een vrouwelijk publiek. Eerst één of ander vehikel met Hilary Swank die anderhalf uur snotterde over haar gestorven man en nadien een andere film met Julia Roberts en die haar vent wou dan maar niet sterven. Als ze gewoon van man hadden gewisseld tussen de twee films dan waren wij op vijftien minuten van de miserie verlost geweest. Soit, Annie vond de films wel de max!

Na uren bussen en nog een tocht met de jeep door de Pantanal kwamen we uiteindelijk aan waar we moesten zijn: Fazenda Santa Clara! We werden daar hartelijk welkom geheten door 100 muggen die nog diezelfde avond Ans rug herschiepen in een maanlandschap. Aangezien men ons vertelde dat muggen het niet voor alcohol hebben, dronken we die eerste avond nog een Caipirinha alvorens ons bedje op te zoeken.

De volgende dagen verkenden we de pantanal te voet, te paard, in een boot en per jeep met hetzelfde groepje van negen. Hilarische groep trouwens bestaande uit vier Aussies uit Adelaide, een Poolse deck officer op een boorplatform, een koppel Hollandse biologen en wij twee natuurlijk. Elke dag was er een ochtendactiviteit en een namiddagactiviteit en tussenin de nodige rust om de bloedhete middagen te overbruggen.

Vooral de staptochten waren heel leuk. Dwars door de Pantanal en af en toe door water kniehoog waden. Veel spreken konden we op deze tochten niet, dat jaagt de dieren immers weg! De meest spectaculaire dieren, namelijk de jaguar, de poema en de tapir zagen we niet, maar de vele andere dieren maakten dit ruim goed. Even een korte opsomming: peccari (wild zwijn), boshert, quati (soort wasbeer), rhea (soort struisvogel), reuzeotters, kaaimannen, apen, piranhas, gordeldier, capibara ( reuzehamster op poten) en 45 soorten vogels. Jaja, welgeteld 45! Ons Australisch expiditielid Marc, was namelijk een vogelaar, en hield keurig in zijn boekje alle soorten vogels bij. Bij wijlen hadden we echt de indruk dat we door Paradisio (nu Para daiza) liepen en ze daar net alle kooien hadden opengezet!

Een klassieker tijdens dit soort uitstappen is natuurlijk het vissen op piranhas en het was gewoon Anneke die als eerste een prachtige piranha uit het water haalde! Uiteindelijk visten we zo'n tiental piranhas die we bij het middageten opaten.

En 's avonds... aan de Fazenda het zwembadje in ... Caipirinha-tje drinken, dollen met andere mensen van onze groep... de muggenbeten wat verzorgen...

Maar gisteren kwam daar dus een einde aan en we zitten nu dus even onze tijd te vullen tot we straks ons vliegtuig hebben naar Salvador da Bahía....

Tot in Salvador!!!

Raf&An

PS: Voor meer foto's, klik hiernaast!

Hey hey!

Terwijl Raf zich naast me verkneukelt in het nog eens uitkijken van een rit uit Dé Tour -hier nog maar 11 uur, maar de renners zitten op 6 km van de finish- verkneukel ik me in het vertrek naar de Pantanal deze middag.

Ondertussen zitten we in Campo grande, de transferplek richting Pantanal en omstreken, na twee naadloze nationale vluchten (Rio - Brasilia - Campo Grande) gisterenochtend. De stad is duidelijk een doorreisstad en was gisteravond zo dood als een pier (akelig doods) op een plek na waar we op aanraden van de madam van het hostal gingen eten: de Feira central. We hadden ons verwacht aan een typische eettent van hier, maar we waren toch enigszins verbaasd toen we in een mastodont van een hal terecht kwamen waar de ene na de andere eetgelegenheid -nou ja- naast de andere de ruimte vulde. Platieken tuinstoeltjes, Japanners en hun eten zo ver je kon kijken, heelder Braziliaanse families die hier eens goed kwamen schransen voor geen geld en awel, de sobà was lekker én goedkoop. 't Binnenland op zijn best!

We vonden hier meteen onderdak in de Pousada Dom Aquino waar Raf een nieuwe vriendin maakte, een witte keffer, wat lijkend op Nero uit de kampioenen met dat verschil dat ze een roze strik in haar haar gedrapeerd heeft gekregen assorti met een roze diamant die tussen haar ogen is geplakt! Raf dacht gisteravond de dierenvriend in hemzelf eens te laten bovenkomen door het beest uitgebreid te strelen, wat resulteerde in een toch behoorlijk hitsige Nero die zich rond Raf zijn benen klemde en andere plannen dan enkel strelen met Raf had. Waar Raf ook ging of stond, Fifi volgde en bleef aanklampen, zelfs tijdens het ontbijt vanochtend was hij amper veilig. Ik denk dat we hem tegen drieën mee op de bus zullen moeten nemen.

Gister dus onze tocht richting Santa Clara geboekt: we arriveren er vanavond tegen acht uur en blijven er tot dinsdagmiddag, wat maakt dat we in de Pantanal een activiteit of vijf gaan doen waaronder vissen (hilarisch vind ik dat), wandelen, bootje varen en ... paardrijden. Raf liet vanochtend al weten te bedanken voor de laatste activiteit met de zin: "Ik denk toch dat dat nog niet zo'n goed idee is na mijn operatie...", gevolgd door een zacht mompelend "...en dat is zo hoog zo'n beest.'. Ik ga mijn amazonekunsten dan maar met de anderen bovenhalen, ben benieuwd of ik nog kan 'doorzitten'! ;-)

Ondertussen heeft Vanendert (wie?) blijkbaar een 'bergrit buiten categorie' gewonnen en word ik prompt op de wang gekust door mijn ventje die door het dolle heen is dat hij er getuige van mocht zijn in Brazilië. Geluk zit toch in kleine hoekjes...

Raf heeft net zijn strooien hoed gekocht (nóg knapper!) om de zon in de Pantanal te trotseren. Vrienden, ik ga het stellen met een 'doekske' op mijn kop, lach al maar!

Veel kus en tot woensdag!

Annie

Dag allemaal!

Terwijl het strandzand van Copacabana nog in mijn haren kleeft, mag ik met veel goesting het eerste relaas uit Rio de Janeiro op mail zetten. In een woord: 'Maravilhoso'! Klopt! Je wordt hier onmiddellijk verliefd op het tropische klimaat (30 graden in putteke winter), op de veelzijdigheid van de stad die slingert tussen bergen en zee, op de absoluut vriendelijke en hulpvaardige Cariocas (inwoners van Rio), op pareltjes als de Suikerbroodberg of de koloniale wijk Santa Teresa waar we logeren en op de golven van Copacabana die je letterlijk en figuurlijk omverblazen.

O bonde, het trammetje door Santa Teresa

Huisje in Santa Teresa

Op straat geldt ongeveer dezelfde regel 'Hoe kleiner, hoe fijner', 't is te zeggen: doe vooral nauw aansluitende kleren aan, liefst zo weinig mogelijk en een string (Wie dacht dat die verleden tijd was, heeft het mis!) of je nu 45 of 100 kilo weegt. Fantastisch is het, de vrouwelijkheid ten top, soms valt je mond open (de langste benen ooit heb ik hier gisteren gezien en Raf en ik -ja, ik ook- bleven ernaar staren alsof ons leven ervan afhing), soms zou je graag even uitleggen dat een string die boven een broek en een vetrol uitkomt, iets minder geslaagd is. Maar heerlijk het lef en de zin om te behagen!

Over de Braziliaanse man weinig tot geen klagen: uitermate gespierd (tot het absurde toe), donker, bruin geblakerd, met ogen in zijn hoofd en ik liet een kruisende blik me af en toe heerlijk welgevallen (hihi).

Sun goes down on Annie and Ipanema beach

Kortom, ik zou er geld voor geven om het hele jaar door uit een zomergarderobe te putten, wat een energie geeft je dat weer. Hoewel, zon of geen zon; het leven van een gemiddelde Carioca lijkt me niet altijd een lachertje. Lage inkomens in een toch wel dure stad (vaak combineren de doorsnee inwoners een aantal jobs om rond te komen) en dan is er ook nog de mix van culturen. Als toerist is dat laatste een belevenis die de ambiance van de stad nog meer op de ambiance van de Antilliaanse feesten doet lijken, maar in wezen is het nog altijd zo dat de minder leuke jobs voor de zwarten zijn... Ik kan er alleszins niet genoeg van krijgen: de Portugezen (onder andere) die hier kwamen koloniseren en die Afrikaanse slaven hebben laten aandraven, wat maakt dat hier aan de andere kant van de oceaan een Europese taal gesproken wordt, dat de mensen alle mogelijke huidskleuren hebben, maar vooral ook: er zijn bijzonder weinig mensen met trekken van de oorspronkelijke indianenbevolking... Rijk verleden, maar toch pijnlijk, vind ik hoor.

Vanochtend ook de mindere exotische kant van de stad gezien, de favela's of sloppenwijken. In heel Rio zijn er 1200 favela's blijkbaar en in degene die wij bezochten, wonen zomaar even 300 000 mensen. We werden vanochtend met een busje aan het hostal hier afgehaald, pikten nog een aantal andere toeristen in Rio op die ook de toer in de favela gingen doen en eens aan de voet van de favelaberg aangekomen, moest iedereen achterop een brommer die ons naar de top van de berg bracht. Cool zo achterop de brommer van zo'n stoere favelaman, echt! (Wel foute kleedje aan, dat met bolletjes voor de insiders, billen wel nogal bloot, maar kon hier in Rio geen kwaad, dacht ik zo.) Met de gids doorkruisten we de smalle steegjes van boven naar onder, het deed me heel erg denken aan de smalle straatjes van Varanasi in India, waar het afval voor het rapen lag, huisjes op huisjes op huisjes gebouwd worden, waar de politie geen schijn van kans heeft en de drugbarons het voor het zeggen hebben. Af en toe mochten we geen foto's nemen omdat er wel eens ongure figuren met wapens op je foto zouden kunnen staan, maar buiten een 'juffra' die naar me tufte, was 't geen erg. Toch weer even met beide voeten op de grond: meisjes raken zwanger op hun 13 a 14 jaar, hebben gemiddeld 7 kinderen en de jongens hopen allemaal Ronaldo-gewijs ooit beroemd te worden en bakken geld te verdienen. Pfff....

Favela Rocinha

We sluiten hier vandaag Rio af, nog nagenietend van het echt adembenemende zicht vanop de Suikerbroodberg (romantische zonsondergang incluis), van de Jezus en zijn Cariocas die ons zo welkom deden voelen, van de kokosnootmelk die ik vooraf beschouwde als het summum van tropische vakantie, maar die toen puntje bij paaltje kwam toch geen schot in de roos bleek te zijn, van drang naar meer... Dus Pantanal en zijn beesten, we komen eraan! (Slangen mogen in hun holletje blijven, of wonen die niet in holletjes?)

Vanop de Suikerbroodberg

Anneke en Jezus

Coco op Copacabana

Een dikke kus van ons, 'zoe' content hier!

Copacabana

PS: Toch even vermelden dat mijn trekkers-gewijs ervaren mannetje hier al 2 t-shirts heeft moeten kopen ('Oei, heb ik er maar 2 bij?') en dat zijn regenjas ook nog de herfst in Mechelen aan het trotseren is... (Ik probeer naarstig tonnen zon op te sturen, echt...) Mijn regenjas mag dan wel niet de hipste ter wereld zijn, maar hij vult met liefde de bodem van mijn rugzak! ;-)
PPS: Ik kan ook al goed Caipirinha drinken...

Vissershaven in wijk Urca

Aapjes in de botanische tuin

Vreemde kathedraal!